این روزها که هیچ چیز وهیچ کس حال آدم را خوب نمی کند،به یک عدد پناه نیازمندیم...کسی که در کنج آغوشش بخزیم و پشت پا بزنیم به همه دلتنگی ها...کسی که در سایه نوازش دستانش نیشخند بزنیم به غم ها و غصه ها...باید کسی باشد که جلوی پوسیدنمان را بگیرد، زخم های روحمان را وصله بزند،این طور پیش برود متلاشی می شویم...روزگار بدی شده...پناه کم شده ...نه که کم شده باشد، نیست آقا !موجود نیست...اگر پناه دارید خوشا بح
برچسب:
نویسنده: آبتین رستگار
تاريخ: جمعه
3 شهريور
1396 ساعت: 17:57